23سالگیم رو به اتمامه...و من هنوز کاتب 13ساله ایم که پدر از خوندن رمان های عاشقانه ی فکاهی منعش میکرد،که وقتی اول راهنمایی بود پائولو کویلو میخوند،سامرست موام میخوند،ساراماگو میخوند...که اون موقعا بزرگتر از همسنوسالاش فک میکرد،ولی هیشکی نفهمید،که نیازهای اون سنو تو خودش کم داره،که برآورده نشدنو حالا توی 23سالگیش فکاهی میخونه و به رویاهای دخترای 13-14ساله فکر میکنه که براشون زیادی پیر شده،که خیلی فکرا دیگه انقضا ندارن براش،ولی تمرکزه دنیای حقیقیشم میگیرن،که کاتبه بینوا،به جای خوندن جزوه های اطفال و به فکره امتحانه یک ماه بعدش بودن،چسبیده به فکاهیا و

کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود !

او یک مازوخیست بود !

استتوسکوپ بینوای دیپورت شده ی من...

کی قراره به دستم برسی?

پاییز بود...